B i r  g ü n . . . Derin bir uykudan uyandım. Yağmur yağıyordu. Kendimi kimsesiz hissettim birden; keskin, anlık, her nasılsa bildik ve fakat nereden çıktığını anlayamadığım bir kimsesizlik. Cama düşmeye başlayan yağmur damlaları gibi, evet onlar gibi kimsesiz.

Ben hep mi böyleyim, öyleysem de niye böyleyim? İçime kök salmış bu gizli kimsesizliği ne zaman büyüttüm ben? Hangi arada böyle serpildi de gizlice, en savunmasız ve allak bullak olduğum bir anda karşıma dikiliverdi. Çirkin ördek yavrusu merdivenlerdeki kızla el ele karşıma dikilivermişti yine. Yine o soru yankılandı sesini daha da artırarak. Aslında, hiç kimseye, hiçbir şey sormayan o soru. Belki gerçekten sorsaydım cevabını alabileceğim o soru.

“Ben niye böyleyim?”

Niyeydi bu soru? Camdan dünyamın kırıklarıyla kalbimi daha da acıtmak için mi? Hem nasıldım ki “böyleyim” derken? Aslında henüz onu bile bilmiyordum.

Yani henüz, yani o an.

S o n r a . . . Yaşam akıp giden nehirdi içimden. Ben kâh balık oldum, kâh taş parçası. Ve bir an, sadece bir an nehrin kendisi… bir an… içim dışım bir oldu o an. O an, tüm kalbiyle kendi olmaya, sevgi olmaya yürek atan o kızı hatırladım. O merdivenlerdeki hislerini, karmaşasını, güvensizliklerini, açlığını… biliverdim, anlayışla doluverdim. Gözyaşları. Olana açıkça, yargısızca bakabilme ve kabulün gözyaşları.

Sevdim o kızı, merdivenlerde oturup kalan, bekleyen, titreyen, güvensiz, korkan… yaptıklarından utandığım o kızı sevdim. Ve biliyor musunuz o an, sevmem için onu, hiçbir şey gerekmedi. Ne kuğu olması, ne de güzel olması, ne zeki olması ne de, ne bileyim işte herhangi bir şey olması. Birilerini, bir şeyleri de beklemem gerekmedi, seviverdim işte. Beni bu ana getiren tüm hallerini, tüm yaşadıklarını sevdim. Kendimi sevdim. Bu sevme haliyle, önceden bir türlü terk edemediğim merdivenleri heyecanla, sevgiyle ve olduğum halimden memnun, hoplaya zıplaya çıkmaya başladım.

Sevgiyle bakan o bir çift göz hâlâ beni kucaklar merdivenlerde, biliyor musunuz?

Y o g a  y a p a r k e n . . . Hepimiz aynı yogayı, kendi özgünlüğümüzle yapıyoruz. Matın üzerine gelip de grup dersi yapmaya başladığımızda bunu net bir şekilde duyumsuyorum. Herkesin bedeni, asanaları yapışı hem benzer hem de çok kendine özgü, farklı. Yargılar, retler, kendini kabulden uzak utançlar, dış dünya odaklılıklar, kıyaslar… hepsi önce su yüzüne çıkıp, bir biçimde her yerden kuşatıp belki bizi, ardından mat üzerinde eriyip gidiyor.

Nefesle bedene, içe doluyor an.

Farklılıklar, özgünlük olarak algılanmaya başlanıyor. Hatta farklılık düşüncesinin bile uçup gittiği bir an oluyor. Mat üzerine çıkınca, giydiklerimizi, bize giydirilenleri, unvanları, üzerimize yapıştırılan yaftaları çıkarınca eşitleniyoruz. Aslında eşitlenme diye bir kavram bile gelmiyor algımıza. Kendimize dönüyoruz.

O an, güzel çirkin, kuğu ördek, iyi kötü kayboluyor. Belki yıllardır bakamadığımız kalçamıza, elimize, ayağımıza, karanlığa, içimize bakmaya başlıyoruz; uyanıyoruz. Işık yanıyor. Gözümüz, gönlümüz nurlanıyor. Gölgeler, hayaletler kayboluyor. Belki bir an, belki sadece o an. Yaşamın her anına yayılmaya başlayacak olan o an.

Ş i m d i . . . Ne bir çirkin ördeğim ne de bir kuğu. Ne kuğu olmak iyi, ne de o ördek yavrusu olmak ayıp, kötü. Ben hem merdivendeki o kızım, hem de şimdi o merdivenleri şükranla, sevinçle çıkan bu kızım. Kendine yaklaştıkça herkese de yaklaşırmış insan. Ben de yakınlaşmayı tecrübe ediyorum. Her halimle neysem oyum ve olduğum neyse onu seviyorum. Sen neysen, olduğun her halinle seni seviyorum.

Namaste.