Şimdi Dirençlerimizi Kırma Zamanı

Haziran 2011

Dilek Kökter   (kim)

yorum (4) gönder yazdır

Bir tek direncin kırılması, hayatımızın birden fazla alanında kendini olumlu anlamda hissettiriyor. Tıpkı trafik kavşağındaki tıkanıklık açıldıktan sonra kavşağa bağlı her yolun akıcı hale gelmesi gibi.

Şu anda hepimiz ilginç ve bir o kadar da zorlayıcı bir dönemden geçiyoruz. Geçmişte yarım kalmış üstü tozlanmış ne kadar konu varsa bir bir karşımıza dikiliyor. Hem de öyle böyle değil. Bugüne kadar yüzleşmekten kaçtığımız ne varsa bir bir hortluyor. Gerçekten de en zorlu deneyimlerle karşı karşıyayız bu dönem. Geçmişten getirdiğimiz terk edilme korkumuz varsa bu dönem yalnız kalma korkusunu daha bir şiddetli hissediyoruz. Sevgi sorunumuz varsa kendimize olan nefretimiz daha bir belirginleşiyor. Reddedilme korkusu olanlar sıkça reddediliyor bu dönem. Kıtlık bilinci içinde olanlarımızda parasal sorunlar tavan yapmış durumda. Otorite sorunu yaşayanlarımız bu dönem sıkça otorite ile sorunlar yaşıyor. Hem de en âlâsından. Yani geçmiş, sıkça bugün yeniden yaşanıyor. (Kitap önerisi: Geçmiş Şimdi Olduğunda – David Richo)

Böyle zamanlarda bildiğimiz bir şeyi yeniden hatırlamakta fayda var; hayatımızın mimarı biziz ve gidişatına sadece ve sadece biz karar veriyoruz. Suçluyu dışarıda aramak akıntıya kürek çekmek kadar yorucu ve işlevsiz; çünkü bugünkü yaşantımızla yarınlarımızı yaratıyoruz. Dünkü yaşantımızla da bugünümüzü yarattık.

Buna inansak da inanmasak durum bu!

Dirençlerimiz devrede olduğu sürece bize rahat yok. En iyisi mi, olanı olduğu gibi görüp, kendimizi beraat ettirmeden hayatın bize sunmak istediği mesajı almak ve geçmişten bugüne sırtımızda taşıdığımız yarım kalmış deneyimleri yeniden içinden geçerek tamamlamak. Her anı ve her deneyimi farkındalıkla yaşayıp farkındalıkla değerlendirmek çok önemli.

Yarattığımız olaylarla hayatımıza yansıttığımız mesajları okumak için farkındalıkla yaşamaya ihtiyacımız var.

Ama tek başına farkındalık yetmiyor elbette, bir şeyi fark ettiğimizde henüz bir adım atmış olmuyoruz, hâlâ olduğumuz yerdeyiz. Farkındalığı cesaret, azim, disiplin ve aksiyonla destelemek gerekiyor. Korkularımıza rağmen yüzleşmemiz, korkularımıza rağmen cesur davranmamız gerekiyor.

Hayatımızda bugüne kadar değişmeyen olaylarla ilgili içimizde bir yerlerde bir direncin varlığını kabul ettiğimiz anda değişim başlıyor aslında.

Bazen bu direnci keşfetmek çok zor oluyor, hele de kişi “güçlü” maskesini kendisi ile özdeşleştirdiyse negatif bilinçaltı inancını öyle derinlere itmiş oluyor ki, ancak o istenmeyen olayı defalarca yaşadıktan sonra ilk ize rastlayabiliyor.

İşte bütün bunları tetikleyen o ilk farkındalık anı.

Bu anlamda farkındalığa açık olmak değişimin ilk adımı, olmazsa olmazı.

Deneyimlerimizin içinden geçerken kendimize cesur sorular sorabilir ve bir o kadar da cesur yanıtlar vererek geçmişimizle yüzleşebiliriz.

İçimiz dışımız bir mi, ona bakabiliriz mesela.

Kendimize karşı gerçekten dürüst davranıp davranmadığımıza odaklanabiliriz.

Hayatımızda var olmasını istediğimiz şeyleri gerçekte ne kadar istiyoruz acaba? Bir başka deyişle hayatımızda var olmasını istemediğimiz şeyleri gerçekten de istemiyor muyuz? Olanı da olmayanı da yaratan biz olduğumuza göre daima istediğimiz şeyleri hayatımıza çekiyoruz demektir.

Neyi neden yaptığımızı bilirsek, korkularımıza rağmen kendimizle daha rahat yüzleşebilir, sağlıklı ve kalıcı yeni davranış kalıpları edinebiliriz, bunları sık sık tekrarlayıp kalıplaşmasını (otomatikleşmesini) sağlayabiliriz.

Bu zor bir süreç tabii çünkü şikâyet etmek, kurban rolünü oynamak tanıdık bir duygu ve bilinçaltımız tanıdık olanı kolay ve güvenli olarak algılıyor.

Yeni olan her şey bilinçaltına göre riskli ve tehlikeli. Bilinçaltımız yenilikleri tehdit olarak görüyor ve bizi güvenli gördüğü noktaya geri çekiyor. Bütün bunları da iyi niyetle bizim “yararımıza” yapıyor; görünen sonuçlar öyle olmasa da.

Değişim sürecinde alışageldiğimiz düşünceler, çarpıtılmış inançlar, anne-baba modelinden miras kalıplar, değersizlik duygusu, bastırılmış öfkeler, suçluluk duygusu ve ifade edilmemiş korkular yer alacağından bu süreç acılı ama aynı zamanda özgürleştirici.

Kendimize yaklaşmak dirençlerimizle yüzleşmekle mümkün, gerçek Ben’i tanıdıkça birden fazla çözüm olduğunu görebiliriz. Yeter ki kendimize dışarıdan bakabilelim ve objektif bir bakış açısını benimseyelim.

Her birimizin bilinçaltı birçok dirençle kaplı. Bu dirençlerin tozlu örtüsünü herkes kendisi aralayabilir, aralamayı gerçekten istemesi gerekiyor elbette…

Korku ile yönetilen bir toplumda yaşıyoruz. Yaşanan bir sürü korku var.
Terk edilmek, sevilmemek, kabul görmemek, suçlanmak, muhtaç olmak, hastalanmak, parasız kalmak… Bu liste uzar gider…

Bir tek direncin kırılması bile, hayatımızın birden fazla alanında kendini hissettiriyor, çünkü aşk, iş, sağlık, para, başarı ve tüm diğer alanlar, hepsi de tek bir potanın içinde ve birbiri ile bağlantılı, işte o pota bizim hayatımız! Kendimizi köşeye sıkışmış hissettiğimizde, çaresiz hissettiğimizde, yaşadıklarımız karşısında donakaldığımızda ve kendimizi şükran duymak yerine birilerini ya da bir şeyleri suçlarken bulduğumuzda hayatın seçimlerden ibaret olduğunu hatırlayalım. Her an yeni bir an ve yeni bir seçimdir, yaptığımız her seçim de bir sonraki anımızın kalitesini oluşturur.

Yaşamımızı ziyafet sofrasına çevirmek istiyorsak kaliteli ve lezzetli malzemelerle yemek yapmaya başlayalım. Bunun bilinci ile yola çıkalım. Birbirimize ilham olalım. Kendi hayatımıza dokunarak başkalarının da hayatına dokunalım.

KD © 2011 Her hakkı saklıdır. Sitedeki yazılar izinsiz ve kaynak belirtmeden başka yerde yayımlanamaz. Ancak yazıları yazar ismi ve kaynak belirterek ya da dergiye link vererek paylaşabilirsiniz.

• tamar tskhadaia

  sevgili dilekciğim eline, koluna, enerjine, yüreğine sağlık. gerçekten öyle bir dönemime yetişti ki yazın gerçekten zincirler ve kararsızlık sarmıştı, durdurmuştu beni… şu andan itibaren gerçekten kimse beni durduramaz, en önemlisi beni içimdeki inançlarım durduramaz. paylaşım için teşekkürler. harikasın.

  Bu yorumu cevapla

• Esra Sipahi

  Naftalin kokulu, yarım kalmış tüm hikâyeler tek tek ortaya çıkıyor. Öyle ya da böyle tamamlanmak istiyor. Biz gözlemciler değişerek, gelişerek, yüzleşerek ve kucaklaşarak gözlem noktalarımızı değiştiriyoruz ve tüm evren sevgiyle buna eşlik ediyor. İçinde bulunduğumuz durumu öyle güzel anlatmışsın ki Dilekciğim, güzel yüreğine, kalemine sağlık.

  Bu yorumu cevapla

• Suna Salkovic

  Dilek harikasın! Bir tek direncin kırılmasının bile yaşamımda birçok kapıyı araladığına şahit oldum. Her çözülme, müthiş bir içsel özgürlük kazandırıyor. Çözülmelerin arkasından gelen doyum ve haz duygusunu deneyimlemek en büyük ödül bu kendini keşfetme yolculuğunda. İlham veren, aydınlatan bu güzel yazın için sonsuz teşekkürler.

  Bu yorumu cevapla

• Ayse

  Çok güzel bir yazı. Teşekkürler.

  Bu yorumu cevapla

Cevaplamaktan vazgeç

Üye girişi yapmak için tıklayın

Üye olmadan yorum yazmak için aşağıdaki alanları doldurun.

İsim (gerekli)

E-posta (yayımlanmayacak) (gerekli)

Yorum

Bu yazıyı arkadaşınıza gönderebilmek için üye girişi yapmış olmanız gerekiyor.
Üye girişi yapmak için tıklayın
Üye olmak için tıklayın

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
•