Mümkün mü?

Ağustos 2011

Bade Gül Kılınç   (kim)

yorum (4) gönder yazdır

aynı sabaha uyanırken kim bilir
aynı düşü görmüşüzdür
olamaz mı?
olabilir.

Bülent Ortaçgil

En arkanın bir önündeki koltuktayım. Gece 01:10. Bir benim sarı ışığım yanık. Yine şehirlerarası bir otobüsteyim. Biraz önce Anastasya 2’yi okurken içimi gıdıkladı yazı. Hemen kurşunkalemimi, kalemtıraşımı ve defterimi çıkarıverdim. Veeee yazı yine kendi kendini yazdırıyor bana. Biraz eskimiş mavi plastik kalemtıraşımla kalemimi açmaya başladım. Hay allah ucu kırıldı. Daha yavaş açmam gerekiyor. Yavaş, itinalı. Kırılırsa ya yine kaygısı. Baştan başlarım ben de kalemimi açmaya, bu sefer daha özenle daha sabırla. Kalemtıraş üzerinde biriken iç içe geçmiş çiçek şeklindeki kalıntıyı seyrediyorum. Kalemi her çevirişimde çıkan fırılfırıl sese dalıp gidiyorum.

Köyde bir okuldayım. Soğuk, karlı bir kış sabahı. Çocuklar sobayı yakmış. Tek odalı okulun öğretmenler masasında oturuyorum. Çekingen, yanakları al al minik bir kız öğrenci masaya yaklaştı. Sıkı sıkı tuttuğu  tortop olmuş bir gazeteyi bana uzattı. Gözleri yerde.

“Öğretmenler günün kutlu olsun öğretmenim.”

Şaşırdım. Uzattığı gazeteyi açmaya başladım. İç içe geçmiş buruşuk sayfaları açarken heyecanlıyım, meraklıyım. Ortasında gazete sayfalarının, açılmaktan iyice ufalmış, kırmızı bir kurşunkalem. Hayatımda aldığım en değerli hediyeydi.

Kendi kalemimi açarken, bir arkadaşımın köy öğretmenliği yaptığı bir dönemde yaşadığı bu anı paylaşmasını hatırladım. Mahcup ve sevimli o küçücük kırmızı kurşunkalemi düşündüm. Arkadaşımın bu köydeki yokluk üzerine anlattıklarından sonra bu hediyenin varlığı, değeri içimi nasıl da doldurmuştu. Yazacak kalemle defter bulmak bile o kadar zorken bu coğrafyada, bu kız çocuğu en değerlisini hediye etmek istemişti öğretmenine.

Başımı arkaya yaslayıp içimi çektim sessizce.  Dışarıyı seyre daldım. Karanlık. Sadece tepemde sarı ışığım, benim yansımam ve gözlerimde o kız çocuğunun hayali vardı otobüsün camında.

Başka bir dünya mümkün.  Ah… Başka bir kalp… Mümkün be,  inan bana mümkün.

Bu yol beni Fethiye’de bir yaylada toplanan Rainbow’a götürüyor. Dünyanın her yerinden insanların yemeklerini, birikimlerini, şarkılarını, danslarını, kendilerini, yaşamı paylaşmak için geldiği Rainbow yolundayım. Kimin değerlisi varsa onu paylaştığı, verdiği, özgürlüğün solunduğu Rainbow, başka bir dünya işte sizlere.

Mümkün, mümkün, inan bana.

Şimdi İstanbul’u soluyorum yolculuklar ertesi. Üsküdar’daki yeni evimizde sabahı selamlıyorum. Henüz çoook erken. Sabah dört. İstanbul gözlerini aydınlığa hazırlamakta daha.

Yatağımın üzerinde dizüstü oturup camı açtım, dirseklerim pervazda, avuç içlerim çenemin altında. Karşımdaki ufak beton yapı üzerindeki hareketlenmeye bakıyorum; yanından yükselen ağacın dalları hafif rüzgârla salınıyor. Bir iki martı o kocaman sesleriyle uçuyor gökyüzünde. Ağaç dallarının altındaki yuvalarından kedi yavruları beton yapı üzerine çıkıyor birer birer. Etraf henüz tam aydınlanmadı ama koşturmaları seçilebiliyor. Zıplayan, gerinen, koşturan, birbirinin üzerinden atlayan beyazlı siyahlı yavrular yeni günü selamlıyor. Sabah henüz mahmur, gözlerini açmakla açmamak arası ovuşturuyor. Kedi yavrularını seyretmek ne hoş.

Derince bir nefes alıyorum. Bir zamanlar,  telaşla uyanıp bu saatlerde, tuvalete giderken “Ne olur daha sabah olmasın, o saat olmasın” dualarıyla hooop yatağa kendimi atışımı; saat her çaldığında ertele tuşuna tek gözüm kapalı basışlarımı; “Ağlamak istiyorum yaaa” isyanlarımı; homur homur söylenirken tekrar uykuya dalışlarım anımsadım. Artık bitti, bitiverdi, tamam oldu bu yaşanmışlık. Şimdi kediciklerin oyunları, ağaç yapraklarının hışırtıları, martıların sere serpe yayılan sesleri, ellerim çenemin altında sabahı tebessümle seyredişim… Sakin, neşeli, canlı, farkında, tadında, şükranla.

Süt dolu bereketli memelerini cömertçe sunmak için sabah düğmelerini açmaya başladı. Yoga matımın üzerine geliyorum, bir de mum yakıyorum. Çoktan başlamış yogama devam ediyorum.
Haaa bu arada, bir gün buruşuk eski püskü bir gazete tomarı çıkarsa karşımıza, onu sabırla özenle açacak bir hal dilerim hepimize. Belli mi olur, birisi en değerlisini, en değerlimizi içine koyuvermiş olabilir.

Mümkün, mümkün, inan bana. Başka bir kalp de mümkün, başka bir yaşam-dünya da.

KD © 2011 Her hakkı saklıdır. Sitedeki yazılar izinsiz ve kaynak belirtmeden başka yerde yayımlanamaz. Ancak yazıları yazar ismi ve kaynak belirterek ya da dergiye link vererek paylaşabilirsiniz.

• YELİZ S.U.

  Badecim, yazını okuduğumdan beri, yazının son kısmını; İstanbul’a döndükten sonra sabaha uyandığın ve sabahı karşılama halini düşünüyorum…
  Evet, bu sabahlarla aramı bozan işimden istifa ettiğim gün arayacağım seni…

  Bu yorumu cevapla

• Serap Zerener

  Muhteşem, okurken içime aktı, seninle dinginleştim, yüreğine, kalemine sağlık… Ne güzel hatırlatmışsın, insanın en değerlisini vermenin pahası yok… Ölçüsüz sevmek, hesapsız yaşamak… Yazınla bile meditasyona sokuyorsun beni Bade’cim, teşekkür ederim…

  Bu yorumu cevapla

• yeliz Özmaral

  Ne söyleyeceğimi bilemiyorum tek kelimeyle harika. Nasl güzel bir yazı olmuş. Nedenini bilmediğim bir acı oluştu içimin derinliklerinde.

  Bu yorumu cevapla

• Serpil Caliskanoglu

  Öyle içten, öyle güzel bir yazı ki, kendimi cümlelerin içinde bulup bir an yazdıklarınızı yaşadım. O yolculukta sanki birlikteydik. imkânsızlıkta paylaşılan o değerli hediyeyi gözlerim dolu dolu sanki ben aldım.Sabahın erken saatlerinde doğanın uyunışına, güne “merhaba” demeyi yaşadım bir an. Be nde hep söylerim, var bir yerlerde bir şeyler ve olmalı mümkün derim. Yazacak o kadar çok cümle var ki ben kısa kesip yüreğinize sağlık diyorum.

  Bu yorumu cevapla

Cevaplamaktan vazgeç

Üye girişi yapmak için tıklayın

Üye olmadan yorum yazmak için aşağıdaki alanları doldurun.

İsim (gerekli)

E-posta (yayımlanmayacak) (gerekli)

Yorum

Bu yazıyı arkadaşınıza gönderebilmek için üye girişi yapmış olmanız gerekiyor.
Üye girişi yapmak için tıklayın
Üye olmak için tıklayın

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
•