ebru

Annemin her zaman söylediği bir laf vardır, ne kadar doğru ne kadar yanlış tartışılır. Öncelikle onunla başlamak istiyorum. Evlenen kişilere her zaman şöyle söyler: ilk aylar cicim ayı sonra geçim ayı en son da sıçım ayı gelir. Eğer öyle bir varsayım varsa ki, herkes bu bahsedilen dönemleri kendileri istedikleri ve seçtikleri için yaşar. Mutlu olmak, evliliği ayakta tutmak, aşkı yaşatmak ve hissettirmek de bizlerin elinde. Aslında evlilik aşkı ÖLDÜRMÜYOR bence sadece SÖNDÜRÜYOR. Onun yerini sevgi alıyor. Eğer sevgi ve saygı bittiyse o zaman evlilik diye bir şey de kalmıyor zaten. Sevgiyle beraber zamanla bir bütün oluyorsun. İki kişilik birbirini gerçekten tamamlıyorsa ve her şeyi karşılıklı anlayış, sükunet içinde yürütebiliyorlarsa bu evlilik sağlam temeller üzerine kuruluyor. Yok en ufak bir anlaşmazlıkta herkes dediğim dedik rolünü oynuyor, empati kuramıyorlarsa, temelde çatlamalar baş gösteriyor. Zamanla evliliğin getirdiği sorumluluklarla o ilk ışık ve pırıltı yok olabiliyor. Ama bu pırıltıyı hissettirmek kadının ve erkeğin elinde. Tabii ki tek taraflı değil. Her iki tarafın da gerçekten istemesi gerek. Tek bir taraf ne yaparsa yapsın olmuyor bence. Ve bir gün tükenip gidiyor evlilik. Evli olanlara ve yeni evlenecek adaylara duyrulur: Siz siz olun bence sımsıkı sarılın birbirinize ve hiçbir zaman ellerinizi bırakmayın birbirinizden. O el bir kez bırakıldı mı bir daha birleştirmek çok zor oluyor bu hayatta.