bora

1- nüfusu, İstanbul’un üçte biri kadar. 5 milyon civarı.
2- insani gelişmişlik endeksinde 22. sırada.
3- kişi başına düşen milli gelir 34.585 dolar.
4- gelir adaletsizliği müthiş düşük.
5- sınıflardaki öğrenci sayısı: ortalama 20 öğrenci.
6- öğretmen başına düşen öğrenci: 15 öğrenciye bir öğretmen (90′lı yılların rakamı)

bir de türkiye’ye bakalım:

1- nüfus 75 milyon.
2- kişi başına düşen milli gelir 15.340 dolar.
3- insani gelişmişlik endeksinde 92. sırada.
4- gelir adaletsizliği müthiş yüksek.
5- sınıflardaki öğrenci sayısı: ortalama 27 öğrenci.
6- öğretmen başına düşen öğrenci: 30 öğrenciye bir öğretmen (90′lı yılların rakamı)

şimdi soruyorum eğitim sistemi, öğretmen kalitesi ve öğrenci yeterliği o ülkenin sosyal şartlarından bağımsız değerlendirilebilir mi? ya da sosyal şartlar eğitim kalitesini doğrudan etkilemez mi? rakamlara bakın ve siz karar verin.

hatice olagan Şenparlak

Merhabalar. Banu Hanım öncelikle yazılarınızı takip ediyorum ve kızımda da (ana okulunda) uygulamaya çalışıyorum ama ne kadar başarılı oluyorum bilemiyorum. Türkiye’deki eğitim sisteminin düzelmesini bekledikçe daha da kötü oluyor, sürekli sınavlar ekleniyor, koşturmalar artıyor. Eğitimden sorumlu olan büyüklerimiz de eğitim için bir şeyler yapmaya karar verirler.
Bu bilgileri bizimle paylaştığınız için size çoook teşekkür ederim.

Elçin ünlü

Gerçek bir koçsun, seninle yürümek ne güzel :):)

Tumay

Teşekkür ederiz Banu Hanım,

Ortaya çıkan o ki öğretmenlik, sevilerek yapılmalı ve alt yapısı güçlü olmalı, zaten en mutlu insanlar da Finlandiya’dan çıkıyor, demek eğitim işin temeli.

Tutku GÜNKUT ONAT

Merhaba Banu hanım, Finlandiya’daki eğitim sistemi ile ilgili yazmış olduğunuz yazıyı iç çekerek okudum. Yazdıklarınız, gördükleriniz ve verdiğiniz bilgiler en yakın zamanda yurdumuzda da uygulanabilse. On sekiz yıldır çeşitli kişisel mücadelelerle sürdürdüğüm öğretmenlik mesleğinde ilk beş yılımı düşünüyorum da.. ”Ben bir hayalperest değilim, mutlaka dünyada bu tür eğitim yapan ülkeler vardır” diyerek başladığım işimde neredeyse her anımda düşüncelerim ve bakış açımla farklı kaldım. Şu anda ilköğretim okullarında okuyan ilkokul öğrencileri, orta kısım öğrencileri ile bir tutulup altı ders saati okulda kalmak zorunda bırakılıyorlar. Zaman zaman meslekdaşlarımla bir araya geldiğimizde bu konuyu dile getiririm: Neden dersler dört saat olmuyor, çocuklar beşinci saatte yorulmuş oluyorlar, yetişkin olarak ben de altıncı ders saatinde kendimi bitkin hissediyorum. Kaldı ki dikkat süreleri zaten kısa olan, ilgileri de çabuk dağılan çocuklar altıncı ders saatinde artık zapt edilmez de olabiliyorlar. Bu noktada eğitimin kalitesi değil kalitesizliği akla gelmelidir.

Benim branşım görsel sanatlar (resim). Malzemelerin öğrenciler tarafından getirilmesi bekleniyor. Sınavlarda soru çıkmadığı için büyük çoğunluk tarafından önemsiz görülüyor. Yetişkinler bu tür yakıştırmaları bir de çocukların yanında yapıyorlar. Çocuğun belki de okulda kendini ifade edebileceği tek zaman dilimi (haftada bir gün, kırk dakika) böylece anlamsızlaştırılmış oluyor.

Evet, havanda su dövdüğümü bilsem de yılmadan devam ediyorum. Bir gün değişecek elbet; çocukların üzerinden bu yük kalkacak ümidiyle yaşıyorum. Kendi çocuğumda dahi bu sınavların ne derece olumsuz izler bıraktığını üzülerek görüyorum. Değişen eğitim sistemimiz, öğrenciden çok anne-babaları yeniden ödev yapma psikolojisine sürükledi. Hepimiz verilen performans ödevlerinden bıkmış durumdayız. Bizlerin bu halini gören çocuklarımızın ruhlarında nasıl izler kalıyor, bunu düşünmek bile istemiyorum… Sonra mutsuz bir gençlik, “Yine bir pazartesi daha!” diyerek işlerine mutsuzlukla giden yorgun insanlardan oluşan bir toplum…

Çok uzattım, aslında amacım size teşekkür etmekti. Çok, çok teşekkürler. Acaba milli eğitime başvursanız bu konu ile ilgili görüşlerinizi ve edindiğiniz izlenimleri yazsanız, ne bileyim belki daha iyi bir eğitim sistemine geçmenin tohumlarını atarsınız…

Saygılarımla

Sait Ertuğ

Çok guzel seyler paylasmissin,
Bunlar bir tek izmir gibi bir ortam da olabilir, buralarda zor

ismail ertuğrul

Eğitim sistemimiz, insan yetiştirmek yerine ideoloji yüklemek derdinde. Cumhuriyetin ideologları, öğretmenler eliyle kendi tornalarından geçmiş nesiller yaratmaya çalıştılar. Öğretmen sınıfa girince ayağa kalkmak zorundasın, hata yaparsan kulağın çekilir, öğretmenin dolayısıyla onun ideolojisinin tersine bir söylemi sınıfta dillendirmek mümkün mü? İlkokuldayım, öğretmen kulağımı o kadar çekti ve ellerinin arasında öyle eziyor ki acıya dayanamayıp refleks olarak başımı çektim. O ise otoritesine olan bu başkaldırıyı daha büyük bir şiddetle cezalandırmak zorundaydı. Tıpkı temsilcisi olduğu devlet gibi. O günü hâlâ büyük bir eziklikle hatırlıyorum. Hep anlatılır; “Biz öğretmenimizi dışarıda gördüğümüzde yolumuzu değiştirirdik, şimdi nerdeeee” diye. Çünkü despottular. Mahareti otorite kurmakta karşılarındakini korkutmakta gören zavallı bir öğretmen kitlemiz vardı. Kendi psikolojik problemlerini çözememiş, ataerkil toplumun, anne babasının, dedesinin, öğretmeninin baskısı, korkusuyla büyümüş, bu korku sebebiyle otoriteyle zorunlu uzlaşma yoluna gitmiş, hatta otoriteye âşık olmuş insanlar, öğretmen olunca kendilerine yapılanları öğrencilerine yapıyor. Sizce bu zihniyet, araştırmaya, öğrenmeye, sorgulamaya, itiraz etmeye müsaade eder mi? O yol gösterecek, siz, biraz korkacak, biraz utanacak ve mutlaka itaat edeceksiniz.

İpek Lale Yaşar

Öğretmen arkadaşlarım ve değerli velilere… mutlaka okuyun ve paylaşın

Arzu Yücel

Banucum, harika bir paylaşım olmuş. İlham verdi bana. Sevgiler…

dilek kökter

Banucum harika bir paylaşım… içim kıpır kıpır oldu… böyle bir okulda kim okumak istemez ki, kim kendini geliştirmek istemez ki? Bizim ülkemizde sistem şu an için böyle bir eğitime izin vermiyor ama dünya çok hızlı değişiyor ve ben gönülden inanıyorum ki yeni nesil ile eğitim sistemi de değişecek. Zaten sistem artık çöküş noktasına geldi. Tüm anne babalara sesleniyorum, çocuklarımızın eğitim hayatını Milli Eğitim Bakanlığı ile sınırlamayalım, onların keyifle öğreneceği ek eğitimlere yönlendirelim onları. Ezberbozan ve merak duygularını besleyen eğitimlerle, kurslarla, kitaplarla destekleyelim çocuklarımızı, onların özgünlüğünü destekleyelim.

BERNA

harika ya!!… yıllardır bunu savunuyorum… öncelikle çok iyi eğitim almış öğretmenler gerek… ve bu işi para için değil, gerçekten ne denli önemli bir meslek yaptıklarının farkında olarak yapmalılar… saati 100 tl den özel dersle ayda 6-7 bin lira para kazanmak için okuldaki eğitimi aksatırsan tüm sistem çöker… kendi dönemimle kıyaslayınca işin nasıl da ticarete döküldüğünü ve nasıl haksızlıklara maruz kalındığını kızımı okuturken görüyorum… sistem öylesine yanlış işliyor ki. nerde bizim zamanımız nerde şimdiki eğitim…